spokojnie.....

nareszcie w domu.....

od środowego wieczoru.....

insajdowe +9 powoli podciągnięte do +16 nigdy wcześniej nie dawało takiego poczucia zadowolenia.....

to prawda,najbardziej cieszą małe rzeczy.....
a już za chwilę znowu spakuję walizkę i wyruszę..... tym razem do Grodu Kraka z długim międzylądowaniem w Łorso.....

zakochałam się.....
jeden taki skradł moje serce w ostatnim czasie i tarmosi memi emocjami..... a jak on kołysze!..... i pewnie gdyby mi tak mruczał i śpiewał o poranku, to zupełnie straciłabym głowę i resztę zmysłów.....

a w codzienności, siadam coraz częściej pod drzewem ciszy i jest mi dobrze..... spokojnie..... chociaż coraz częściej słyszę, że smutno.....


to zaskakujące,jak często patrząc z boku można pomylić smutek z wyciszeniem i spokojem..... może dlatego,że wszyscy przyzwyczaili się,że zawsze dookoła mnie pełno szumu i zgiełku..... że ciągle gadam, ciągle tryskam energią..... odwykli od tego, że prócz gadania i śmiania się potrafię też i lubię milczeć, i chłonąć to co dobre..... dobre dla mnie.....
zwłaszcza teraz kiedy taki zwariowany czas od ponad miesiąca.....

już jutro ją zobaczę.....
uścisnę, usłyszę i wreszcie nie będę z Nią gadać tylko przez telefon.....

i może w końcu odpocznę, bo niebawem kolejne muzyczne wydarzenie na które czekam już niemal rok..... i mój Kraków, taki jakim go najbardziej kocham..... powolny, jakby istniejący w równoległej rzeczywistości, a tak bardzo realny i namacalny.....

Kraków..... w którym pogrzebałam to co należało pogrzebać..... i w którym odkrywam na nowo..... 

a póki co niech mnie kołysze dalej ten głos, który wodzi na pokuszenie, tuli do snu, albo budzi w chłodny przedświt.....

Thomas Feiner & Anywhen, The Opiates.....