koń kuleje.....

szybko ten czas leci.....

dni mijają jak w kalejdoskopie.....
niedawno zjeżdżałam do domu, a już znowu jestem w pracy od dwóch tygodni.....
dużo mam czasu, na spokój, na przemyślenia, czasami na smutek.....
często wieczorem siedzę na tarasie,paląc ostatniego papierosa przed nocą i obserwuję przyrodę..... tą najbliższą oczom..... a dzieje się w niej dużo..... mrówki z uporem maniaka targają ziarenka piasku, dwa razy większe od samych siebie do gniazda..... kosy i słowiki drą się niemiłosiernie w upalne wieczory, w te chłodne milkną jakby zupełnie ich tu nie było.....
wczoraj wieczorem po raz pierwszy zobaczyłam sprawcę notorycznego zamieszania, z wiadrem na odpady bio..... 
Jeży Tuptak, bo tak dźwięcznie nazwałam to małe stworzenie, przechadzał się po tarasie mając mnie w rewersie ( ostentacyjnie był nim odwrócony w moją stronę), ale jednak pierwotna potrzeba zwyciężyła i kiedy uznał, że jakieś duże w paski, z czerwonym futrem na głowie,siedzące na leżaku mu nie zagraża, wrócił żeby napić się wody z poidła dla ptaków..... ostatnie upalne dni dały mu się ostro we znaki bo jak się przyssał do wodopoju, tak pił bez ustanku kilka minut..... zdążyłam spalić papierosa, podumać, pozachwycać się nim, a on dalej chłeptał wodę tak zachłannie, że dokładnie słyszałam mlaskanie małego pyszczka..... 
tak..... bez naszej pomocy, wiele zwierząt nie przetrzymałoby upałów, a paradoksalnie dzięki człowiekowi skazane są na zagładę, albo umieranie w męczarniach, na bezdomność, utratę potomstwa..... i czym one się różnią od ludzi?..... myślę, że generalnie niczym..... mają swój język, rodzinę, dom, cierpią kiedy czują ból, uciekają od zagrożeń.....
Pan jeż zwany Jeżym skończył chłeptać,poprzyglądał mi się jeszcze przez chwilę i udał się niespiesznie w głąb ogrodu, a ja zostałam ze swoimi myślami i nazwanymi tęsknotami na tarasie.....

Od dwóch dni wiatr hula porywiście, dzięki temu jest znacznie chłodniej, co bardzo mi pomaga w mojej pracy..... w pracy, w której chyba po raz pierwszy nie bardzo wiem jak sobie pomóc.....
przyplątała się do mnie kontuzja mięśni lewego uda..... z czego się wzięła i po co zupełnie nie mam pojęcia..... nie dość, że nie bardzo mogę zdiagnozować jej pochodzenie, to i nie bardzo wiem jak sobie pomóc, a boli to cholernie, skutecznie utrudniając chodzenie, że o schodzeniu i wchodzeniu na schody nie wspomnę..... droga, którą pokonuję kilkadziesiąt razy w ciągu dnia, z góry na dół, z dołu na górę, a noga boli..... czuję się trochę jak okulała szkapina, której już tylko zostało powolne czekanie na miejsce w jakimś przytulisku..... strasznie mnie ten stan ogranicza ruchowo, a tym samym sprawia że codzienne obowiązki są trudne do wykonania..... wkurza mnie to bardzo i mam ochotę rzucić to wszystko w diabły i uciec, na chwilę, na kilka godzin, na kilka dni.....
doprowadzić się do stanu używalności.....
i odnaleźć się trochę też, bo może nie tyle co się pogubiłam, ale potrzeba mi trochę siebie dla samej siebie.....

i kilku innych rzeczy też mi potrzeba.....

.....może by tak jednak uciec.....