Ups..... dawno mnie tu nie było.....

.....przez zachmurzone niebo przebijają się lekkie promienie słońca, a wiatr hula nie tylko w kominie..... potwornie marzną mi ręce, ogólnie wszystko marznie, nawet serce, które zapadło na nie-miłość, nie-przyjaźń i nie wiadomo na nie-cojeszcze...

.....dawno mnie tutaj nie było, minęło grubo ponad rok, a i  teraz nie bardzo wiem co i jak napisać..... chyba mnie Ciocia Kabanowa do tablicy wywołała swoim pojawieniem się we blogosferze ponownym.....

..... ponad rok, kiedy w pracy ogromne zmiany i chociaż praca ta sama, to coraz bardziej było nerwowo, coraz częściej siadała psychosomatyka, aż siadła zupełnie..... zmiotło mnie z planszy totalnie, definitywnie i z wielkim hukiem, do tego stopnia, że mus był zacząć łykać cudowne pastylki na szczęście, z jednoczesnym zdziwieniem że po 15 latach może sobie jak gdyby nigdy nic, cichcem zza kurtyny życia wrócić franca depresja, która prawie rok się przypominała cicho stukając do drzwi mego ja, a ja jej nie słyszałam.....

..... ponad rok kiedy w życiu prywatnym, całkiem poukładanym, w moim własnym Szato, ktoś rozpieprzył mi moje klocki, zrobił totalną rozpierduchę i uznał, że właściwie to nic się nie stało..... tak bardzo nic się nie stało, że kilkadziesiąt pastylek na nie-życie zaczęło się niemal idealnie komponować kolorystycznie na mojej dłoni, a strach i uczucie lęku we własnych 4 ścianach spędzało sen z powiek do tego stopnia, że jedynym ratunkiem naonczas była ucieczka do miejsca, które zawsze było przyjazne i kojące.....

..... niemal dokładnie rok, kiedy zabrakło koncertów, festiwali i uśmiechniętych ludzi, z którymi można się śmiać, smucić, być sobą taką jaką się jest, ludzi dla mnie ważnych..... i rok bez uwieczniania ich na fotografiach, dzielenia się radością i wspólnego odbierania muzyki.....

.....czasami pojawiałam się tu w komentarzach, ale ciągle nie miałam siły żeby napisać, a im więcej czasu mijało, tym więcej siły ubywało..... nawet teraz trudno poskładać w całość to wszystko co się zadziało.....

..... ponad rok, w którym odeszło gdzieś w mgłę kilkoro dobrych ludzi, dzisiaj Renię i Ajrinę mam na lodówce, w postaci magnesów, które mi podarowały, prócz ciepłych wspomnień i kilku fotografii to jedyne co po Nich pozostało..... w ogóle przez ten ponad rok, ubyło mnóstwo ludzi, przez to małe gówno, niewidoczne dla oka, a zabójcze..... i właściwie nie ma znaczenia czy to pandemia zaplanowana czy nie, czy covid istnieje czy nie, ludzie umierają brzydko mówiąc hurtowo..... 

..... ponad rok w którym za każdym razem kiedy byłam w pracy wstydziłam się tego co z naszym krajem zrobili jajogłowi, jak bardzo ośmieszają ten kraj i jak szybko doprowadzają go do totalnej ruiny, prawnej, światopoglądowej, gospodarczej, kulturalnej i mentalnej.....

..... na szczęście były też te dobre chwile..... ponownie otworzono restauracje, kawiarnie i umożliwiono organizację koncertów i festiwali, chociaż ciągle to niewidoczne gówno nie pozwala wrócić całkowicie do normalności z czasu przed..... mogłam się w końcu spotkać i pobyć z moimi Biedronami, mogłam pobyć i podzielić się radością z moimi Muzycznymi Czubami..... nie wiem jakim cudem, ale jednak ominęła mnie nieprzyjemność zachorowania na covid ( tfu tfu nie chwalmy dnia itp.), udało się pojechać w góry i mimo różnych perturbacji i nazwijmy to "reperkusji" udało się jednego dnia złazić na kuternogach, z paskudą na plecach, dobrych 30km..... 

..... ponad rok, w którym pojawił się nikły zarys jakiegoś tam celu..... i chociaż oddalony i mglisty przez deprechę, to jednak możliwy do zrealizowania.....

ponad rok, który zweryfikował wiele znajomości i sytuacji, który wymagał czasem wyrzeczeń, ale dzięki temu dziś jestem żywa, chociaż jeszcze uśpiona..... i ciągle ta sama ja, która nienawidzi stanów pośrednich, nazywania kłamstwa "umiejętnym gospodarowaniem prawdą" i wożenia się na czyichś uczuciach tylko dla własnej satysfakcji i wygody.....

nie wiem, czy uda mi się pisać regularnie, czy w ogóle uda mi się pisać, ale dobrze że chociaż dzisiaj kursor nie migał jak samotny żagiel na pustkowiu oceanu.....

.....dobrze, że jest jeszcze muzyka,

    która w końcu zaczęła koić, a nie wkurzać.....

źródło zdjęcia - internet