Electric.....

.....miesiąc minął od ostatniej notki, a prawie dwa od powrotu do Szato..... i chociaż nie raz, ani dwa otwierałam okno do pisania, to kursor mrugał w miejscu nieubłaganie, a myśli kłębiły się coraz mocniej i nie dawały się rozsupłać..... makrama z mapą nie wiadomo czego, poczucie jakiejś równoległej rzeczywistości, która trzyma cię przy życiu i każe trwać pomimo wszystko, a nawet się uśmiechać.....

przez ten miesiąc, albo i dwa wróciłam do spacerów w miarę regularnych, bo nie da się ukryć, że dodatkowe kilogramy nie sprzyjają kondycji, a wręcz przeciwnie, coraz to nowe dolegliwosci wyłażą..... no i Paskuda sobie przypomniała o mnie, tak jak już dawno nie..... zarwane noce, wyjące do księżyca, który niczego nie rozjaśnia, a po nim tylko chłodna szarość codzienności, smagająca twarz za każdym razem kiedy dobrze znane ścieżki prowadziły przez wieś mą przecudną..... 

dobrze że chociaż majówka była słoneczna i taka na luzie, spontanie, bez nadęcia i zadęcia..... lekki gril i szlajanie się po lasach i drogach, podpatrywanie małych błysków codzienności, których jak na lekarstwo, eksplorowanie starego cmentarza, o którym niewielu wie, a już niewiele z niego pozostało..... i konwalie, jeszcze nierozkwitłe.....

przestałeś tupać mi po głowie..... za to tupał ktoś inny..... ja to mam kozackie szczęście, jak nie Druid to Boruta..... i wielkie nic z zupełnie niczego, bo coś ty sobie kobieto myślała? no właśnie nic, do tego stopnia, że nawet zapomniałaś jak to jest przyjąć komplement i go nie krytykować..... i na nowo uczysz się chodzić zanim zaczniesz biegać..... nooooo, nie ma lekko,bo ciało nie współpracuje tak jakbyś chciała, a dusza też jakaś taka uśpiona, jakby zupełnie nie twoja..... i już bez cudownych pastylek na szczęście.....

jedyna kobiecość jaką mam od dawna, to stan mojego umysłu, chociaż i on czasem zawodzi, robiąc mnie z premedytacją w ciula, a ja coraz częściej go świadomie wyłączam, żeby myślenie nie bolało, nie wiodło na pokrętne ścieżki mego umysłu, żeby nie biegły za kolorami i ich ułudą, bo jedyne kolory to te z natury..... te z emocji za bardzo mnie mamią pojawieniem się znikąd,zbyt intensywnie i równie intensywnie znikają..... miałam ochotę zagrzebać je w popiele jak ziemniaki z pierwszego w tym roku ogniska..... pieprzony romantyzm i reumatyzm..... tak..... dla ciebie zdecydowanie lepsze są kryminały.....

i ten stan bezpiecznego zakokonienia w tym co znasz, w obrazach chwytanych migawką aparatu, chociaż zupełnie nie tak jak dawniej, bez tego dostrzegania niezwykłości w zwykłym..... zgubiłam to spojrzenie, albo tylko jeszcze śpi, bo czasem nawet coś przyjdzie w słowach o "otwartych oczach domów, patrzących w przyszłość"..... a może w przeszłość?..... nie wiem, to taki dziwny stan, chociaż ten rodzaj refleksji i smutku towarzyszy mi całe życie..... jest taki mój, taki dobrze znany, bezpieczny, oswajany na nowo..... dziewczyna o smutnej duszy..... nigdy nie pasująca do tego co wokół, nawet kiedy się cieszy i bywa chwilami szczęśliwa..... to nie prawda że szczęśliwi się nie smucą..... 

oni są szczęśliwi w smutku, paradoks sytuacji..... taki zupełnie inny rodzaj smutku, melancholii i nostalgii, takiej wrodzonej tęsknoty za nienazwanym, a kiedy już nazwane to i tak tęsknota nie mija, a umożliwia jeszcze większe spojrzenie w siebie, daje możliwość wyciszenia i tego swoistego pogodzenia się z sobą, z okolicznościami, z tym co było i co będzie, i tym czego z założenia nie będzie już nigdy..... bo czas, bo okoliczności, bo nie, bo za późno albo za wcześnie..... pieprzona metafizyka, z którą albo się rodzisz, albo masz ją w dupie ( jakkolwiek to brzmi).....

kilka lat temu wiedziałam, że to ten moment, że coś przychodzi dokładnie wtedy kiedy ma być, pogodzona ze wszystkim, z moją nieprzystawalnością do świata i ludzi czułam się idealnie dopasowana, gotowa na każdy dzień, cokolwiek by miał przynieść, dopasowana do siebie samej..... a dzisiaj sklejam siebie od nowa jak puzzle i dalej Nowy Jork nocą to 3 tysiące światełek, tyle że ja już inaczej je widzę..... jak krople rozmyte na szybie lustra własnego ja.....

w burzowych chmurach nad Szato..... gęstniejącym, elektrycznym powietrzu.....

.....pack your bag

run away

along a freeway

out of town

where you'd like

and the night

it's over

it's all right

from despair

dream the sheets 

spilling over

spinning round

bleeding steel

in the street

ain't it bitter

ain't it sweet.....