Piękna zima w maju i inne poboczności.....

Dawno nie skrobałam.....

i właściwie pewnie bym nie naskrobała nic dalej, ale jakoś trzeba przełamać ten marazm pogodowo - emocjonalny.....


ostatnimi czasy (od pobytu Leśnej u mnie) uskuteczniam spacerki po różnych dzikich miejscach..... i tak to popadłam w miejsce, które nie jest jakoś szczególnie oddalone od wsi mej przecudnej, a jest tak dzikie i urokliwe, że właściwie samo bycie tam zapiera dech..... a kiedy dodam, że krajobraz pozornie statyczny, jednak takim nie jest, to można by zadać sobie pytanie co to za tajemnicze miejsce.....


otóż wygląda ono tak..... fotografie mojego autorstwa może nie są najlepsze,ale to sztuka ogromna oddać piękno tego zakątka nawet jak się potrafi obsługiwać aparat ciut bardziej skomplikowany niż moje "pudełko po butach"  idioten kamerą zwany.....

to miejsce zaciszne..... osłonięte od wiatru..... takie w którym nie ma smrodów miejskich, ani wiejskich..... a to co jest to zieleń, woda, zapach wilgoci i odgłosy trzeszczących od lekkiego wiatru gałęzi..... rzeka niemal stoi w miejscu, a stopy czasami grzęzną w mchu kiedy chce się podejść do jej koryta.....

w miejscu tym grasują bobry..... i dzięki temu nigdy nie jest takie samo..... te zdjęcia robiłam w kilka dni po tym, kiedy pień drzewa stał jeszcze dumnie nadgryziony..... żałuję, że nie miałam wtedy z sobą aparatu..... ale cóż, nie można mieć wszystkiego.....

za to miałam uśmiech na twarzy i spokój w sercu, po burzliwych dniach, pełnych zupełnie niechcianych emocji, które jak chmura zebrały się nad moją głową.....

takie miejsca pozwalają złapać oddech, wyciszyć myśli, otworzyć umysł..... na coś ponad własne przeżycia minionych dni i kłębowiska myśli..... pozwalają rozejrzeć się i dostrzec zrośnięte z sobą konarami drzewa, które trwają dziesiątki lat niewzruszenie..... pozwalają zaplątać się w powojach gałęzi, które oplatają pnie, jakby były z zupełnie innej bajki.... nie tej nadrzeczno-leśnej.....

pozwalają się schować w sobie, otulić ich pierwotnością i wsłuchać w odgłosy ptaków, których jest tam zatrzęsienie..... czasami dochodzi z oddali plusk wody, którą rozgarniają ogony bobrów..... i dokładnie wiesz, że to one..... bo ryby nie biorą tak głośno..... a bobry są u siebie w domu i czują się swobodnie..... masz wrażenie, że dostałeś zaproszenie w dzikie, cudowne miejsce, do którego nie dane wejść każdemu.....

bo przecież nie każdy idąc na spacer może zobaczyć poogryzane, czasami okorowane kikuty drzew i ich pnie..... bobrowe ścieżki, którymi ciągną swoje "zdobycze" do rzeki i którymi wychodzą na brzeg..... i kiedy dochodziłam do spokojniejszego miejsca, w którym krajobraz wygląda nieco mniej dziko zdałam sobie sprawę, że ten spacer był najlepszym pomysłem na daną chwilę

czasami kiedy przystaję w tym miejscu nad samą wodą, widzę korzenie drzew..... omszałe, zanurzone w wodzie jak kolonia namorzynów..... i po co wtedy jechać do Australii czy Ameryki Pd..... skoro mam takie widoki tu, zaledwie kilka km od domu?.....

a kiedy obrócę się w drugą stronę oczy cieszy jezioro, z którego wypływa rzeka..... zagubione w totalnej leśnej "głuszy"..... porośnięte trzcinami, czyste i jeszcze nie zbrukane przez ludzi..... chociaż jest na nim kilka starych, zjedzonych zębem czasu i wody mostków.....

tak..... mam szczęście..... mam szczęście mieszkać w tak pięknym i dzikim miejscu, które przygarnia mnie z moimi humorami i słabościami zawsze..... które koi moje emocje i wysysa to wszystko co dotyka bardziej niż zwykle..... a kiedy jeszcze świeci trochę słońca i zadrę głowę do góry, to widzę jak chroni mnie pod dachem z sosen i czeremchy.....

i chowam te chwile, na gorszy czas, bo z pewnością i taki kiedyś nadejdzie.....

z codziennych przyziemności to coś tam nie hula ze zdrowiem, coś tam denerwuje, coś tam przeszkadza, coś uwiera czasami w gardle, bo prócz tego, że można i trzeba o tym rozmawiać nie ma się zupełnie na to wpływu, można tylko zadbać o to, by się nie odbiło czkawką, czasami zdystansować i..... czekać..... a trudne to czasem czekanie..... w zupełnie niemajowej aurze..... takiej chociażby jak wczorajszo-dzisiejsza..... deszczowo-śnieżna..... plująca północnym, lodowatym, wilgotnym wiatrem..... to już 9 lat mija, jak nie nosiłam szalika w maju..... i ciepłych niemal zimowych butów..... nawet odkurzyłam moją czapkę z daszkiem, bo miałam wrażenie, że wiatr urwie mi głowę, jeśli tylko wychylę ją na zaokienne +9.....

a dzisiaj..... dzisiaj kawa "mrożona" zbyt długim oczekiwaniem na wypicie..... już niemal widać dno..... i powrót z wspomnień spaceru do rzeczywistości..... tonącej w rachunkach, telefonach, terminach..... powinnościach, sprawach ważnych i mniej..... i dźwiękach najróżniejszych od Bruce'a przez Riverside , Vok ,Royskop Fever Ray i Rysia Kramarskiego z Jego Małym Księciem..... ( linki w nazwach).....

trzymajcie się ciepło i poręczy.....