za dużo się dzieje-ało.....

i oto jestem.....


w domu..... w moim Szato..... napracowałam się już najwidoczniej..... ale i tak bywa.....


ogólnie 5 września, trafiłam do nowego miejsca..... po 14, prawie 15 godzinach podróży, położona na jakąś mikroskopijną sofę, swoim ciałrm zgiętym na niej w paragraf..... zdażyłam jedynie przywitać moją podopieczną i ..... i nie walczyć z poprzedniczką, która rozłożyła się na wygodnym łóżku jak święta krowa, nie dawała mi spać do 2 w nocy.....


z poprzedniczką, która obudziła mnie o 5 rano napierdalaniem w klawiaturę smartfona, świecącą mi w oczy.....


z poprzedniczką, która zostawiła mi 3 góry suchego prania do prasowania, zawieszoną praniem suszarnię i następne pranie w pralce..... poprzedniczką, która nawet nie starała się mówić czegokolwiek po niemiecku, zostawiła po sobie syf i zatkany odpływ prysznica,do tego stopnia, że woda w nim stojąca i coraz bardziej wzbierająca w czasie kąpieli zalewała skutecznie łazienkę..... poprzedniczką, której tak bardzo się spieszyło przy porannej toalecie, że niemal przewracała podopieczną z jednostronnym niedowładem ciała..... poprzedniczką, która ciągle była tak chora, tak obolała, tak zmęczona życiem i pracą, że ciągle leżała i zostawiała podopieczną samą sobie.....


a ja..... ja po podróży, niewypoczęta, musiałam zacząć pracę już o 7 rano w środę ( gdzie zwyczajowo z normalną poprzedniczką, zaczynałabym ją w środowe popołudnie), musiałam ugotować obiad z niczego, bo w domu owym, ani kawałka mięsa, ani warzyw na ów nie było..... i zrobiłam obiad z niczego, pracowałam od 7 rano i dałam z siebie tyle ile na tamten moment mogłam, chociaż moje zmęczenie stawało drżącą kluchą w gardle kiedy rozmawiałam z siostrą Leśną.....


kiedy już zostałyśmy z podopieczną same,bardzo szybko weszłam w mój rytm pracy..... w 4 dni ogarnęłam to pieprzone prasowanie, podopieczną,jej mieszkanie..... i miałam mnóstwo czasu dla siebie ponad standardowe 2 godziny dziennie przerwy.....


w 4 dni poznałam 3/4 przeogromnej rodziny mojej podopiecznej, byłam z nią na urodzinowym przyjęciu jej prawnuka, zdążyłam poznać ją i jej córki, stworzyć sobie i mojej podopiecznej atmosferę wzajemnego szacunku,spokoju, pogody ducha i dobrego humoru.....


i nagle wszystko prysnęło jak bańka mydlana, kiedy w niedzielną 22godzinę wieczorną pojawił się ból..... uporczywy,narastający, doprowadzający do szaleństwa, nie dający spokoju mimo leków, wymuszający wymioty ból..... 


ból który dałam radę znieść 7 godzin, który ciągle miałam nadzieję, że minie..... jednak nie minął..... po 7 godzinach zmuszona byłam wezwać na pomoc rodzinę podopiecznej i karetkę..... i nawet wtedy, kiedy sama ledwie przytomna z bólu, zwijałam się na łóżku, nawet wtedy myślałam o innych..... o tym że ubranie podopiecznej,przyszykowane na jej wizytę lekarską jest w łazience, że koniecznie musi zabrać z sobą kilka istotnych drobiazgów..... o tym,że mój Smoku jest gdzieś daleko i potrzebuje mojego wsparcia i pomocy..... o tym, że Leśna jest 60km ode mnie..... że mała ma bardzo ważny w jej życiu dzień.....


wiele razy byłam w niemieckim szpitalu z podopiecznymi, wiele razy widziałam jak wygląda procedura przyjęcia na pogotowiu, wiele razy udzielałam informacji na temat przyjmowanych leków, zaobserwowanych objawów itp, itd..... ale nigdy..... nigdy nie pomyślałam, że przyjmowana będę ja..... a już tym bardziej, że kiedykolwiek będę miała operację..... pierwszą w życiu operację, w całkowitym znieczuleniu ogólnym, a na dodatek w obcym kraju, wśród obcych ludzi.....


i w ten oto sposób, dowiedziałam się, że mam w ciele kamień i nie jest to moje serce, kamień niekoniecznie szlachetny..... że moje ciało musi być zoperowane, bo jeśli nie to się zepsuje i będzie wielkie ała, że właściwie, bez operacji i tak będzie wielkie ała, zanim się zrobi ała jeszcze wieksze..... i że nie można kamienia owego wyciągnąć, bo utknął sobie był wysoko hen hen i gad przebrzydły ruszyć się nie chce, a ostry jest niczym Koh-i-Noor w koronie królowej brytyjskiej, który chociaż piękny szlif ma, jak brzytwa ciąć potrafi.....



i właśnie wedy, kiedy czułam się tak bardzo obco w obcym kraju, stało się coś niewiarygodnego..... dla mnie niewiarygodnego, chociaż spotykam to często tu w kraju..... zupełnie obcy ludzie nie zostawili mnie samej, w chwili kiedy najbardziej potrzebowałam wsparcia..... bo mimo, że była ze mną Leśna na telefonie i cała reszta Biedron, to tam w tym barbarzyńskim szpitalu stał się jakiś cud..... w połowie badania w gabinecie zabiegowym, na jednym z oddziałów owego szpitala zjawiła się moja podopieczna na wózku inwalidzkim, z dwoma córkami i torbą podróżną, w której były spakowene moje kosmetyki, ręczniki dla mnie,bielizna, moje leki, wszystko to co mogło mi się przydać w szpitalu..... bo przecież pogotowie zgarnęło mnie jak stałam, w piżamie, swetrze i śpiących skarpetach.....



po 4 dniach mojej pracy, ci obcy ludzie i niemal cała rodzina mojej podopiecznej, od siostry począwszy na wnukach skończywszy, dzwonili do mojej szefowej, z żądaniem, żebym wróciła do nich do pracy jak tylko w Polsce doprowadzę moje leczenie do końca..... dzwonili mówiąc, że nie chcą słyszeć o nikim innym na stałę i będą na mnie czekać tak długo jak będzie trzeba.....


obcy ludzie, którzy po moim wyjściu ze szpitala tak zorganizowali swoje życie i obowiązki, żebym od środy do soboty nie musiała pracować, dźwigać,przemęczać się opiekując ich siostrą, mamą i babcią, żebymmogła w spokoju doczekać wyjazdu do Polski na dalsze leczenie.....

to bardzo wzrusza i buduje, a jednocześnie daje pewność, że jeśli trzeba komuś pomóc, to nie ma nic ważniejszego.....


a dzisiaj..... dzisiaj jestem w domu, dzięki pomocy przyjaciela, który swoim prywatnym autem przywiózł mnie do mego Szato..... który zarwał noc,żeby pomóc dla mnie..... który nie pytał o koszty kiedy zwróciłam się do niego o pomoc.....


dzisiaj..... nie mogę spać, bo wiem że ktoś tak bardzo potrzebuje mojego wsparcia i pomocy, zwykłej ludzkiej obecności, że niemal wyje mi serce tak mocno czuję tą jego potrzebę, a ja sama obolała nie mogę teraz już pomóc..... muszę odczekać kilka dni, pozałatwiać sprawy związane z moim zdrowiem na już, a tak bardzo chcę tam być, choćby tylko po to, żeby powiedzieć Kocham Cię, nie zostawię Cię, ciągle jestem z Tobą, nie bój się.....


dzisiaj jest we mnie ten przymus, żeby pojechać, żeby chociaż tylko zobaczyć i chwilę pobyć..... złapać za rękę i zwyczajnie pomilczeć..... przytulić tak jak należy i nie mówić nic..... zabrać z sobą torbę, z rzeczami które będą tam potrzebne, spakować "kulki analne" i śpiące skarpetki,kocyk mocy i herbatę malinkową..... i tam być..... na tyle na ile mi pozwoli..... 

.....stoję tu z Tobą, razem pokonamy bestię.....