Takie tam se...

myśl własna na dzień 20 października

niektórzy ludzie są jak żywe duchy...
zjawiają się tylko
w okolicach halloween
i dziwią się
że nie padasz przed nimi 
na kolana...


a tak z innej beczki to galopuję, do tego stopnia, że nie zauważyłam, że jest jesień, i że do tego jest piękna...
gnam od prawie roku jak szalona i chociaż nie chcę, to jakby nie mam wyjścia...
zostałam sama na arenie tego rodzinnego cyrku, a gdziem była i com widziała to przy okazji opowiem ...
Nestorka ma się źle...starość się opatrzności nie udała, a jeśli dodać do tego bezmyślność i niechęć lekarzy, do leczenia starych ludzi, to i tak cud, nie trafił mnie szlag, chociaż jestem na dobrej drodze, by mnie trafił... i samej siebie mam dość, bo czuję się jakbym umarła za życia... coraz dłuższa lista filmów do obejrzenia, muzyki do odsłuchania, a czasu brak nawet na pielęgnację przyjaźni, krótkim telefonem, czy mailem... a co gorsze ochoty w codziennym zmęczeniu też...kontakt ze światem to net, chociaż i tu bywam jak na obcej planecie...
i nawet nie pytam siebie kiedy to wszystko się uspokoi, bo odpowiedź znam i jest niestety tragiczna...

...no to jakby zaległość z wczoraja...

Ps. zmiana jest jedna, znowu odczuwam chęć pisania, tyle że jakoś myśli gubię i słowa nie takie, ale może się jeszcze odmieni...