Przeddzień... czyli elegancko trzymam się pozaramia i dyndam...

po ostatnich nerwowo-stresowyc atrakcjach stwierdziłam, że właściwie to ja już zrobiłam wszystko co mogłam... tz. nie wszystko, bo jeszcze mogę podać Adamsów do sądu, ale... (i wcale nie dlatego, że mi ich żal, że niby rodzina itp...)  postanowiłam ochronić siebie i najnormalniej w świecie odpuścić...żeby się nie denerwować, nie rozmawiam z betonami,przesz nie będę się kopać z koniem... a wiem, że jak złożę wniosek do sądu, to zrobią wszystko, żeby to się ciągnęło nie wiadomo jak długo i to ja będę musiała jeździć do sądu i wydawać kasę, której nie mam, i to ja będę musiała udowadniać przed sądem, że nie jestem wielbłądem i nie mam garba... taki mamy system... a ja że tak powiem brzydko, pierdolę ten system... i chyba wszystko powoli do kompletu... nie ma kasy?kiedyś się tym pomartwię... długi rosną? się będę martwić kiedy indziej... mnie nie ma... zawisłam sobie w pozaramiu, bo skoro więcej nie mogę zrobić nic, to po co robić cokolwiek?... lekkomyślne? może, ale srał to pies... jakiegoś mnie stworzył, takiego mnie masz.... powiszę sobie z elegancją...  najwyżej stracę dom i tak nikogo(kogo powinno) to nie interesuje... a może wtedy się uwolnię od wszystkiego... nie  wiem... później się tym pomartwię... 

dzisiaj płynę w aromacie kawy... bezwładnie... taka własna, mała szkoła latania... a jutro... jutro wiem co zrobię... kupię sobie lizaka na imieniny... takiego kilogramowego kojaka... miałam kupić wczoraj, ale kupię na okoliczność... uczczę sobie, mój mały prywatny lot w dół... na ten moment, na tę chwilę się nie boję,  że roztrzaskam się o bruk... pojutrze się tym pomartwię... to taki prezent, żeby przeżyć parę chwil bez arytmii, we względnym spokoju... i z uśmiechem... i dobrze mi z tym... idź sobie życie dalej, a ja się porozglądam po zgliszczach... w końcu i na nich zakwitną kwiaty... i już mnie nie wołaj... dobrze mi... odebrałoś możliwości to sobie idź samo... ta piaskownica jest moja! zabieraj swoje "wiadelko i spadelek i glabki" i sio... i nie kuś chceniem... to już nic nie da... ja sobie wiszę... a ty sobie idź... pośpię sobie i podrzemię... i nie budź mnie... no chyba, że latem... bo lubię słońce przez gałęzie drzew... i już się mną nie pobawisz... i możesz płakać i tupać i zaciskać pięści... ja wiszę i nie zejdę z tej gałązki jak najbardziej nieoliwnej... i możesz się na mnie obrazić, strzelić focha, proszę bardzo... i nawet krzyczeć możesz, a ja nie zejdę i już... a jak będziesz upierdliwe to sobie pójdę na księżyc... o właśnie i tak pójdę... na moją Trzecią Stronę Księżyca... i tam mnie nie znajdziesz... będę spacerować z Druidem, głośno się śmiać i bawić z radością małej dziewczynki... a ty życie zostaniesz samo... w pustej piaskownicy... chociaż nie, nie samo... zostaniesz z tymi wszystkimi niedobrymi ludźmi, którzy się tobą wcale nie przejmą.... i będziesz samotne w tłumie... a ja sobie dalej będę wisiała... bezwładnie tak jak lubię... poczekam na Godota... i w końcu odpocznę... a teraz dopiję kawę i wiesz życie... nie oddam ci ani kropelki, bo zabraknie jej dla przyjaciół... to nic, że nie przyjdą jutro... poczeka na nich, aż będą mogli przyjść... i wtedy zejdę spozaramia i usiądziemy jak dawniej obok siebie i to będzie kolejny z najpiękniejszych dni...  ojej... płaczesz?... odpowiem ci jak ty onegdaj dla mnie... c'est la vie :)

...a do wiszenia tak mi plumka...