Stade.....

rozpoczął się kolejny dzień w nowym miejscu.....

właściwie to kończy się drugi tydzień jak tu jestem.....

sam dom położony jest na obrzeżach miasta, ale nie jest zacisznie..... bliskie sąsiedztwo kliniki i trasa przelotowa, oraz zjazd na autostradę nie sprzyjają ciszy..... mimo to jednak potrafię tu odpocząć..... trafiłam do życzliwych ludzi, u których mam dobre warunki i mieszkaniowe i pracowe.....

a rankiem, tak jak dzisiaj, kosy podchodzą niemal pod moje stopy, kiedy siedzę na tarasie i oddycham rozpoczynającym się dniem i wyśpiewują swoje trele morele..... małe obserwatorium ornitologiczne na tarasie..... sikorki, rudziki, kosy, gołębie, nawet trafił się dzięcioł..... czasami tylko tę sielankę zakłóca gęganie gęsi u sąsiada.....


kiedy robię remanent moich miejsc pracy, to prócz mojej pierwszej Frały, tylko to miejsce jest tak przyjazne człowiekowi ( tfu,tfu, na razie póki co)..... zupełnie inaczej się pracuje, kiedy ludzie dookoła szanują Ciebie i twoją pracę, to co robisz i nie wyrażają tego w postaci prezentów czy kieszonkowego, ale tak po ludzku, traktując mnie jak członka rodziny, z szacunkiem, który się wyraża we wszystkim, od miejsca które jest mi przeznaczone do egzystowania przez poszanowanie tego co jem a czego nie jem.....


mam niewielki pokoik na poddaszu, tak sprytnie urządzony, że mam w nim miejsce na wszystko..... drewniane ogromne łóżko do spania, drewniane biurko do pisania, dwie nocne szafki, szafę na ubrania, regał z książkami, coś a'la komodę z witrynką i nawet znalazło się miejsce na kącik herbaciano kawowy..... okrągły ratanowy stolik i fotele ( jeden podwójny i dwa pojedyncze), ale tym co mnie najbardziej zachwyca jest fotel bujany..... meble z surowego drewna wyglądają bardzo na miejscu w tym moim skromnym apartamenciku, w którym wzrok przykuwają dwie ogromne, ciemne więźbowe belki..... dodatki są zachowane w stylistyce afrykańsko indonezyjskiej..... i gdyby ktoś mi powiedział wcześniej, nie uwierzyłabym, że ten wystrój to dzieło osoby, która dzisiaj ma 80lat i Altzheimera, a zaprojektowała go będąc już chorą.....


moja podopieczna..... kobieta tak pogodna i uśmiechnięta, że nikt na pierwszy rzut oka nie pomyślałby,że coś jej jest..... i często tak się zdarza, kiedy wybieramy się z jej córką na mrożoną kawę z lodami, do bistro nad Elbą..... Ula jest jak duże, szczęśliwe dziecko..... oczywiście wiele rzeczy robi sama, a ja ją do nich zachęcam, ale też i uczę się od niej..... uczę się od niej cieszyć wszystkim co jest dookoła..... w  mojej pracy tak łatwo o tym zapomnieć, kiedy się spiętrzy kilka rzeczy do zrobienia w jednym momencie, a spiętrza się, bo taki owej pracy charakter.....


no i jeszcze mam czas dla siebie, a prócz tego jak nigdzie dotąd, mogę przyjmować swoich przyjaciół z wizytą..... i korzystam z tego..... ostatnio doszłam do wniosku, że z Leśną to się będę widywała częściej w barbarzyńskim kraju, niż w swojskiej polandii ;) to dopiero atrakcja, w końcu mieć siostrę niemal na wyciągnięcie ręki i to tutaj! na obczyźnie! Już się nie mogę doczekać kolejnej wizyty :)


i to by było na dzisiaj tyle..... zmykam popracować, a Wam życzę udanego weekendu :) a w obrazku tym razem coś do popływania w dźwiękach :)