Bez tytułu, bo cholera wie co z tego wyjdzie.....

od wczorajszego poranka łazi mi coś po głowie, a właściwie łazi od tygodnia i wkurza..... pojęcia nie macie jak wkurza..... a wkurza bo nie wiem, nie rozumiem, nijak nie mogę tego ugryźć.....


otóż wyobraźcie sobie, że mija jakiś dość długi czas, w którym się dzieją różne rzeczy, jedne dobre inne złe, ale wszystkie które się zdarzyły w jakiś sposób was kształtują, coś w was wzbogacają, coś usypiają, no ogólnie mówiąc odciskają się w was i w waszym patrzeniu na wiele rzeczy.....


i kiedy mija sobie ten czas, nagle jak grom z nieba odzywa się ktoś, kto kiedyś był bardzo bliski, powiedzmy że taki kumpelo-przyjaciel, tyle że jego też czas zmienił i się na nim odcisnął,znacznie bardziej niż na was, o czym doskonale wiecie..... 


więc się odezwał i w trakcie zwyczajnej rozmowy coś nagle przestaje hulać, pojawia się coś, co nigdy nie miało miejsca, a mianowicie kumpelo-przyjaciel zaczyna przekraczać wszystkie granice, które sam ustalał, powtarzając z uporem maniaka, że nic się nie zmieniło, że jest taki sam, przy czym w kolejnym zdaniu, próbuje naciągnąć kolejną z granic i sprawdzić czy aby na pewno nie jest z gumy.....


no do cholery, przecież kiedyś, coś ustaliliśmy, wspólnie, obupólnie i w porozumieniu, przecież przyjaźń nie włazi poza granice intymności, no przecież facet, który nic nie czuje,nie gładzi bezwiednie nadgarstków obcej babie i nie całuje jej w usta na do widzenia.... nie prowokuje rozmów na temat co by było gdyby było.....


i nie budzi o 4:45 śniąc się bezczelnie, a później na pytanie dlaczego, nie odpowiada, że jechał do pracy i chciał, żeby mu plecy umyć..... skaranie boskie z tymi mężczyznami, bo za cholerę nie udzielą odpowiedzi wprost, a ty się kobieto męcz, domyślaj,wyciągaj na siłę co się takiego dzieje, że wszystko co miało znaczenie i było jakąś wartością ustaloną dla wspólnego dobra, poszło gdzieś w pireneje..... ja tego nie rozumiem..... nie ogarniam, ani tej sytuacji, ani tego dlaczego to robi, co nim kieruje, a znam go lat niemal 5 i wiem,że w życiu, a zwłaszcza teraz po tym czasie który minął, nie robi nic bez konkretnego celu.....


na końcu języka miałam wczoraj, żeby powiedzieć "przyjedź, zrób ze mną co chcesz, a później dopiero powiedz mi,że nic nie czujesz, później dopiero możemy rozmawiać o uczuciach wyższych, później dopiero możesz mi mówić co by było gdyby było,bo tylko wtedy miałbyś się do czego odnieść..... i nie mów mi że wiesz, co zrobiłabym po, bo tego to nawet ja sama nie wiem..... no szczypało mnie w jęzor przeokropecznie, ale wybąkałam tylko ( wrednie, złośliwie i z pełną premedytacją) że czasami mam ochotę przycisnąć go do ściany, rozpalić do czerwoności, a później zgasić światło i wyjść, zostawić go z tym co się w nim wtedy zadzieje, wstawić do tzw. lodówki, do której tylko mężczyźni potrafią tak wstawić ni z gruszki ni pietruszki i zaczekać aż skruszeje..... i wiem, że w ten sposób zabiłam mu ćwieka, obudziłam męską,seksualną ciekawość, ale ręce mi opadają z tego nierozumienia i może to jedyny sposób, żeby zaczął myśleć o tym co czuję i jak mi z tym jest, kiedy się pojawia, sprawdza czy aby na pewno granice nie są z gumy, a później milczy tydzień,albo dwa..... 


i nie rozumiem tego powtarzania, że nic się nie zmieniło, bo to gówno prawda, do tej pory nigdy nie było wychylania się poza indywidualną intymną przestrzeń, a nawet jeśli się zdarzyło to zawsze ucinał temat mówiąc przepraszam..... i nie rozumiem do cholery, czego ty człowieku ode mnie chcesz..... jeśli coś znaczę to chcę to wiedzieć, jeśli zupełnie nic, to tym bardziej mam prawo to usłyszeć, a nie jakieś dyrdymały, które być może są przyjemne i ruszają wyobraźnię, ale w ogólnym rozrachunku krzywdzą, dają nadzieję i nie zostawiają po sobie nic prócz niespełnionych pragnień..... i jeśli wtedy, tam budowałeś sobie wspomnienia, szukałeś małego palca mojej dłoni, łapałeś za rękę gładząc ją wyczekującymi palcami,mając mnie i moje odczucia i uczucia przy tym daleko w rewersie, to też chcę to wiedzieć, uczciwie i szczerze powiedziane, a nie jakieś bułki przez bibułki a ciula gołą ręką.....


męczy mnie to,że nie wiem, nie rozumiem, nie mogę pojąć, chociaż z drugiej strony wiem, że się nie dowiem jeszcze długo, sam nie powie kiedy nie chce..... nie skłamie, ale za bogackiego nie powie, a jak nacisnę to się zamknie w swojej pustelni.....


i tak sobie też myślę, że ja może za dużo bajek i romansów się naczytałam w dzieciństwie, że może za dużo zachowań ludzkich w życiu doświadczyłam, że może zbyt wiele ludzkich reakcji i życiorysów znam, bo teraz przez to wszystko widzę jak na dłoni niespójności w człowieku, wiedzę że co innego mówi, a zupełnie inaczej to wygląda w zderzeniu z faktami, że mówić można wszystko, mowa werbalna ma to do siebie, że jest zbiorem komunikatów, ale ciała nie oszukasz, jeśli oba języki nie są spójne, to do cholery to coś znaczy, nie da się oszukać mowy ciała niezależnie od tego co się mówi, nie da się oszukać napięcia, które rośnie do granic wytrzymałości tak, że powietrze w okól mimo otwartej przestrzeni można kroić nożem..... a może ja durna jestem do kwadratu?..... może za bardzo wierzę zmysłom i intuicji,może za mocno czuję wszelkie dysonanse..... może zbyt dużo sobie wyobrażam..... 


jedno wiem, że póki się nie dowiem będzie to gdzieśwe mnie siedziało,ale im bardziej nie będę wiedzieć i rozumieć, tym większy mur zbuduję, żeby ochronić siebie, żeby drugi raz nie przechodzić przez całe to rozpieprzenie wewnętrzne i z każdym dniem będę jeszcze większą bryłą lodu..... aż cośwe mnie zdechnie do reszty.....


muzycznie dzisiaj przewrotnie, bo tak.....

.....a tu tłumaczenie, dla ciekawych.....