Kara to czy nagroda...

dni turlają się swoim rytmem.....


dzisiaj, jako i wczoraj od rana świeci słońce, chociaż jest chłodniej..... monotonia dni, nie jest jeszcze uciążliwa, tylko w weekendy, jakoś mi się dłuży..... z Panią Frau układa się dobrze(tfu,tfu)..... codzienne spacerki doprowadzają mnie do szoku tlenowo-jodowego, ale już są efekty,czuję że mam mięśnie dwugłowe, bo chyba tak się nazywają bicepsy..... egal, mam mięśnie ramion w sensie, bo nawet czuję jak się napinają, a i udka też są, znaczy się wylaszczam powoli;)


wczoraj byłyśmy na takim dłuższym spacerze, coś koło 7km..... zrobiłyśmy rundkę i dotarło do mnie, że od samego przyjazdu tutaj, coś do mnie gada, coś mruczy, coś zawodzi, coś tak me serce rwie, że aż cała się wyrywam do tego i czuję się jak dziecko w sklepie zabawkowym, bo tyle szczęścia na raz, różnorodnego, kolorowego, błyszczącego, a ja nie mogę tego dotknąć:(     to okropne uczucie, kiedy widzisz tyle zabawek, a nie możesz się nimi pobawić..... i z dzieciństwa pamiętam, że wtedy nie robiły one na mnie takiego wrażenia, owszem, lubiłam oglądać wystawy i to co w środku, czasem sobie marzyłam jaką zabawkę chciałabym mieć, ale nie cierpiałam z powodu niemocy jej posiadania, niemożności choćby dotknięcia..... a na stare lata mi odbiło, no odbiło mi straszecznie i tylko Eru wie, jak potrafią na człowieka działać motóry.....


więc chodzę ci ja promenadą i inkszymi ścieżkami, a tam jeżdżą, stoją, śmigają i gadają, i błyszczą motóry..... i kuszą, i wspomnienia przywołują, a umaszczone są do wyboru do koloru, jakie panie chcesz i nie chcesz, normalnie "brać, wybierać, decydować i niczego nie żałować" jak mawiał Franek Dolas świeć mu Panie..... i to nagroda jest, bo tyle ich na raz, to tylko w mojej okolicy na zlotach jakiesik widać, albo czasem se takich ze 3 smyknie aleją główną powiatową, a tu nie ma spokojnego kwadransa i gdybym mogła to bym sobie fotel bujany przed dom wytargała i patrzyła na te cuda..... ale nie mogę i kiedy tak chodzimy,  ja w sensie bo Pani Frau jeździ ( i razem mamy zabawnie) to one do mnie mrugają tymi chromami, a mnie w środku skręca, bo walczę z sobą wewnynątrz..... u mnie we wsi, to bym podeszła, obejrzała z bliska, głową pokiwała, a jakby jeszcze dosiadacz owego był w pobliżu, to bym sobie i pogadała, i nawet usiadła, bo jak dosiadacza urobić to my księżniczka i szemrana panienka w jednym wiemy, i pozachwycałabym się bardziej i pomacała nawet po baku i manetkach i nawet bym złapała za lagę( w sensie motóra nie dosiadacza ), a tu ni ma jak:(    no ni ma panie jak, bo jak tylko człowiek podejdzie i dotknąć chce, to go policją straszą, a że obcokrajowiec to już w ogóle jak na dziwadło patrzą..... dobrze, że babeczka na motocyklu to już tutaj nie egzotyka i jak mi któren w oczy głęboko spojrzy, to rozumie bez słów tę tęsknotę..... 


i tak sobie myślę, że to chyba jednak kara..... bo sezon dopiero się zaczyna na dobre, a tu już ruch jak na Marszałkowskiej w godzinach szczytu i to  całodoboowo, strach panie pomyśleć, co będzie dalej..... a w tej karze to jest i nagroda bo zapomnieć mi o kimś nie dają, a to niezapominanie to takie przyjemne jest, i marzenie małe, żeby Eru i te krtofelki pieczone, i ten motór, i spacer się spełniły.....


idę budzić Panią Frau, z poobiedniego drzema na kawkię, a później masochistycznie spacernąć, a dla Was Radioheadów w obrazku zostawiam i trochę słońca.....

.....i nawet tu o motórze śpiewajo.....