Nie miała baba kłopotu.....

Wróciłam i kiedy tak się rozglądam po zaciszu, to ciągle wszystko jest w niezłej rozsypce, a mnie to wcale nie przeszkadza, bo wiadomo, jak masz co robić, to weź sobie na głowę coś innego do roboty, wtedy sama siebie nie posądzisz o lenistwo;)


Cudowne tłumaczenie prawda?.....

Tak też i się stało w niedzielę, kiedy to uruchomiłam prawdziwą lawinę, która już po pierwszych kilku godzinach od pchnięcia małego płatka śniegu zapitala tak, że momentami mnie przerasta.....


słuchałyśmy sobie z naszą Ognistą jednej z radiowych audycji i sobie gaduliłyśmy pobocznie o różnych różnościach, aż nam się uknuł pomysł żeby wspomóc Smoka w jej działaniach w ośrodku i coś tam jej posłać od siebie..... ale przecież mój mózg jak tylko złapał tę myśl, to nie mógł się na niej zatrzymać..... w poniedziałek zaczęłam pytać znajomych czy ewentualnie coś by wspomogli zbiórkę i po ich namowie rzuciłam hasło dla większej grupy ludzi..... iiii to był ten moment kiedy lawina ruszyła i w tej chwili już ponad 630 osób o tym wie, a ponad 60 weźmie w tym udział.....


ludzie z całej Polski, a zadanie logistyczne takie, że klękajcie narody, bo zważywszy na specyfikę ośrodka i pingwiny które nim zawiadują, łatwe to to nie będzie.....


i w sumie nie wiem co mnie pchnęło, żeby to zrobić, ale kiedy słyszałam od Smoka " a nie wiem, a ludzie nie chcą, a wszystko idzie opornie, a nikt nie chce dać choćby pudełka grześków" i kiedy widziałam jej postawę nastawioną raczej na " ja sama", to sobie pomyślałam kobieto, do cholery, jak nie zaczniesz prosić ludzi, to nigdy, nikt nie pomoże..... bo jest takie przekonanie w narodzie i pewnie każdy z nas tak miał, albo ma, że o pomoc to się prosi swoich, a nie obcych, a że swoi zawodzą dosyć często, to właściwie po co w ogóle prosić i tak jestem z tym sama"..... a ja tłumaczę i mówię, i proszę i wszystko jak kulą w dziurawe okno..... no to teraz jest tak, że kiedy uświadomiłyśmy z Ognistą tego naszego Smoka co się dzieje, to mało się nie posikał ze szczęścia, bo że się uryczał to słyszałam w słuchawce.....


przedsięwzięcie zrobiło się duże, bo ogólnokrajowe, a osób do koordynacji tego niewiele, ale nic to, są osoby chętne pomóc, bo po prostu tak trzeba, nie pytają za ile i po co, i gdzie..... kolejny dowód na to, że duch w narodzie nie ginie.....


i chyba dla samej mnie było to potrzebne, żeby oderwać się od tych moich wszystkich wyjazdowych traum i zrobić coś dobrego i potrzebnego tak po prostu..... tylko czuję się trochę skrepowana, kiedy ludzie mi piszą, że świetnie, super, że jestem wielka, bo to tak na prawdę nie o to chodzi, to mile, ale nie robię tego dla komplementów..... to duże zadanie i sama nie wiem czy podołamy, bo chociażby z odwiedzinami u chłopców w kilka osób może być problem, przecież jesteśmy obcy, mogą się nas bać, nie znają nas i ich reakcje mogą być różne..... a chętnych do odwiedzenia dzieci jest dużo..... i co im powiedzieć? nie kochani? wstrzymajmy się, to tak nie działa?..... trzeba to wszystko jakoś poukładać systemowo i chronologicznie, bo serio zginiemy w chaosie kiedy tego nie będzie.....


druga sprawa to taka, że trochę pracy dołożyłam Smokowi, bo przecież tym ludziom którzy chcą wziąć udział w akcji, trzeba udzielić informacji, trzeba ich pokierować, trzeba na bieżąco mówić jak to wszystko wygląda, jak nabiera tempa, co już mamy, a czego potrzebujemy ( a prawda taka, że na razie mamy mnóstwo zapału kilku zapaleńców, parę deklaracji wysyłki paczek,pomoc informatyka i naszą własną oraz na to wszystko mało czasu, bo tylko do 15 listopada)..... a kto wie to najlepiej jak nie Smoku? w końcu to ona jest tam co dwa tygodnie, zna zwyczaje i praktyki tam panujące i to na jej głowie będzie uzyskanie zgody przełożonej tego pierdolnika na cykliczne odwiedzanie dzieci.....


ja niestety w grudniu będę musiała wrócić do pracy, więc wyjechać na miesiąc może dwa, więc dodatkowo muszę zadbać, żeby nie została z tym zupełnie sama na placu boju, a wiadomo każdy wtedy ma zwariowany czas, bo święta, dzieci, mikołajki i cała masa różnych codzienności.....


i można by rzec, że się poddaję, ale to nie to, to raczej próba usystematyzowania całego tego przedsięwzięcia, poukładania sobie i w głowie i na papierze pomysłów, spraw do ogarnięcia i wyciszenie hura optymizmu, żeby to wszystko miało i ręce i nogi.....


a dodatkowo nie jest lekko, bo już się odezwali pierwsi sceptycy, tacy co to mają jakąś tam wiedzę, nie robią i nie zrobili jeszcze nic, a już marudzą..... " a że to słodycze dla dzieci z autyzmem to zły pomysł, bo wpadają wtedy w agresję, a że pluszaki to tylko nowe powinny być, a że to, a że śmo"..... i wiem, że tego typu głosów będzie jeszcze mnóstwo o ile nie gorszych, ale cóż..... powiedziało się A trzeba powiedzieć i B.....


i tylko sobie powtarzam " trzymaj się Sza stołka, bo jak spadniesz z wrażenia to się wszystko rozpieprzy i będzie z tego wielkie nic".....


muzycznie na dzisiaj Georgius poniżej w obrazku.....

.....

P.s. jakby mi było mało zupy dyniowej, to wczoraj ugotowałam drugą..... trochę zmodyfikowaną, ale równie pyszną.....