Żywe wspomnienie.....

słuchałam jak co wieczór.....


ze słuchawkami na uszach..... tej pierwszej i najważniejszej audycji..... i kiedy usłyszałam jej pierwsze dźwięki wiedziałam..... wiedziałam i czułam, że stanie się coś niezwykłego.....


i kiedy po kolejnym utworze usłyszałam to drżenie głosu, tekst piosenki, to chwilowe załamanie strun głosowych i kluchę w gardle, tak bardzo poczułam siebie..... sprzed kilku lat.....


wtedy była 21:00, na moich uszach siedziały ogromne słuchawki, a w nich mój własny głos, mój oddech i to drżenie..... w krtani dławionych łez..... bo tam gdzieś daleko głęboka nieobecność paląca skórę i każdy jeden zmysł bólem..... a tu przed oczami, wirtualna konsoleta z playlistą i okienko komunikatora z Nimi..... porozrzucanymi po świecie jak puzzle..... z Nimi na to złe i jeszcze gorsze.....


i ciepło płynące po policzkach..... coraz mocniej..... z poczucia braku, z bezsilności, z niemocy, z bezsamotnej samotności która boli każdą milisekundą każdego dnia, każdej godziny, każdej chwili.....

i kiedy dzisiaj to usłyszałam, puściły wszystkie tamy..... znowu siedziałam tam w moim tu, a moje serce puchło od emocji, łzy ściskały za gardło i była tak blisko,chociaż jej nie znam.....


i to było wtedy, kiedy pierwszy raz przyszła wiadomość, że nie żyje..... że to koniec..... że tak, już, ot..... w pierwszym momencie pomyślałam o tym jak może pękać serce..... bezszelestnie.....


dzisiaj na samo wspomnienie tej chwili popłynęło morze łez..... i nie było to niczym złym..... dostałam własne wspomnienie, jakże ważne..... bo przecież dzisiaj jest, tak jak jest.....


tyle,że miałam ochotę powiedzieć.....



minęła dwudziesta pierwsza..... witajcie wszyscy w Herbaciarni......

.....

w obrazku te dźwięki.....